Ένα κορυφαίο ταλέντο της γενιάς της μετατρέπει το τραύμα και τις αλλαγές σε ωμή και διαχρονική hip-hop.
The Miseducation of Lauryn Hill
Lauryn Hill
1
Το πρώτο και μοναδικό σόλο στούντιο άλμπουμ της Lauryn Hill ήταν ένα συνταρακτικό γεγονός το 1998: μια εκπληκτικά ωμή, διεισδυτική ματιά στο πνευματικό τοπίο όχι μόνο μίας από τις μεγαλύτερες σταρ της εποχής, αλλά και της ίδιας της εποχής. Δεκαετίες αργότερα, το The Miseducation of Lauryn Hill εξακολουθεί να θεωρείται ένα καθοριστικό άλμπουμ, με την υπερφυσικά ταλαντούχα Hill από τη μία να ραπάρει με την αυτοπεποίθηση και την ορμή μιας γυναίκας που έχει τον απόλυτο δημιουργικό έλεγχο και από την άλλη να τραγουδάει με το πλούσιο gospel ηχόχρωμα μιας ιέρειας της soul. Σε μια εποχή κατά την οποία οι μαύρες γυναίκες συχνά απεικονίζονταν ως μονοδιάστατα αρχέτυπα, η Hill εξέφρασε ένα πρωτόγνωρο εσωτερικό βάθος και παρέδωσε το αριστούργημά της για τους θριάμβους και τις αποτυχίες της ζωής με μοναδική αυθεντικότητα, ειλικρίνεια και οξυδέρκεια, μετατρέποντας το άλμπουμ σε μια οικουμενική κατάθεση για την ανθρώπινη ύπαρξη. Το σθένος της ήταν τόσο ισχυρό, που οι νέες γενιές συνεχίζουν να ανακαλύπτουν ένα άλμπουμ του οποίου η ιδιαίτερη τέχνη της μουσικότητας, του λυρισμού και της ευθύτητας δεν έχει επαναληφθεί.
Το Miseducation είναι ένα προϊόν καταιγισμού συναισθημάτων. Είχε περάσει επτά χρόνια ως η φωνή των Fugees, της πολιτικά συνειδητοποιημένης hip-hop τριάδας από το Νιου Τζέρσεϊ που λάτρεψαν οι κριτικοί, και είχε μόλις βγει από την παρατεταμένη και ταραχώδη σχέση της με τον συνεργάτη της στο σχήμα, Wyclef Jean. Τότε, η Hill αποφάσισε να καταγράψει μια περίοδο σημαντικών αλλαγών στη ζωή της — μεταξύ άλλων τη διάλυση του γκρουπ του οποίου ήταν μέλος από το λύκειο. Αλλά μαζί με το τραύμα ήρθαν και νέα ξεκινήματα: Η Hill άντλησε έμπνευση από τις σωματικές και ψυχικές μεταβατικές καταστάσεις της εγκυμοσύνης και της γέννησης του Zion, του πρώτου της παιδιού με τον Rohan Marley, χρησιμοποιώντας την πνευματικότητά της ως πυξίδα. Αυτό το ισχυρό συναισθηματικό σταυροδρόμι οδήγησε σε κάτι που παραμένει ένα από τα πιο ειλικρινή άλμπουμ που ηχογραφήθηκαν ποτέ, ένας διαχρονικός φάρος για καλλιτέχνες διάφορων μουσικών ειδών και μια στιγμή κατά την οποία όλος ο πλανήτης αναγνώρισε το απαράμιλλο ταλέντο της Hill.
Το εναρκτήριο κομμάτι του Miseducation, στο οποίο ένας δάσκαλος παίρνει παρουσίες στην τάξη και διαπιστώνει ότι μόνο η Lauryn Hill απουσιάζει, φανερώνει το θέμα ολόκληρου του άλμπουμ: ότι τα μαθήματά του είναι από εκείνα που τα δίνουν μόνο οι προσωπικές εμπειρίες. Ξορκίζοντας με επώδυνο τρόπο έναν πρώην της (ακόμα και τότε ήταν γνωστό πως αναφερόταν στον Jean), επαναπροσδιόρισε το πώς η σκληρή rap και οι πλούσιες αρμονίες της R&B θα μπορούσαν να συνδυαστούν, σε μια εποχή που τα δύο είδη ήταν σχεδόν αγεφύρωτα. (Ακόμα και τρία χρόνια μετά το remix του Method Man και της Mary J. Blige στο «All I Need», η hardcore rap παρέμενε σε μεγάλο βαθμό ένας χώρος γεμάτος μισογυνισμό, ενώ η R&B θεωρούνταν μια πιο μαλθακή και γυναικεία υπόθεση). Το Miseducation επικεντρώθηκε στην οπτική γωνία μιας νεαρής γυναίκας, με όλες τις επαναστάσεις και τα τρωτά σημεία της, σε μια περίοδο κατά την οποία ένα συγκεκριμένο όραμα υπερβολικής αρρενωπότητας κυριαρχούσε στα τσαρτ της hip-hop. Επιπλέον, λύγισε τις αντιστάσεις του mainstream, που εξακολουθούσε να έχει την τάση να περιφρονεί τη μουσικότητα της hip-hop.
Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε, εν μέρει, στο Hope Road στην Τζαμάικα, στο σπίτι του Bob Marley — μια κληρονομιά που αποτυπώνεται στην ιδέα της Hill για το εξώφυλλο του άλμπουμ, που θυμίζει το εξώφυλλο του Rastaman Vibration των Wailers. Ωστόσο, σημαντικό στοιχείο του DNA αυτών των τραγουδιών —και βασικό συστατικό της διαχρονικότητάς τους— είναι ο κλασικός ήχος της Motown και της Stax, ο οποίος αναδεικνύει την αψεγάδιαστη ερμηνεία της Hill. Το πολυεπίπεδο «Doo Wop (That Thing)» τής χάρισε τα δύο από τα πέντε βραβεία Grammy που κέρδισε το 1999 — μια επιβεβαίωση της φρεσκάδας του ήχου της, καθώς και του τρόπου με τον οποίο η μουσική της επηρέασε την ανάδειξη του φεμινισμού στη λεγόμενη «γενιά της hip-hop».
Συχνά γίνεται λόγος για την ευάλωτη φύση των single του Miseducation, αλλά οι ανησυχίες και οι δυνάμεις της Hill ήταν πολύπλευρες. Έχοντας σπουδάσει κάποτε ιστορία στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, η Hill εξερεύνησε την ανατροφή της στο Νιούαρκ του Νιου Τζέρσεϊ, με μια αιχμηρή, ανεπαίσθητα κοινωνικοπολιτική ματιά (στο «Every Ghetto, Every City», με clavinet από τον Loris Holland, διάκονο μουσικής στην ιστορική εκκλησία Brooklyn Pilgrim Church) και στοχαζόταν για το πώς είναι να μεγαλώνεις σε έναν κόσμο χωρίς δικαιώματα (στο «Everything Is Everything», του οποίου ο κλασικός soul ήχος της δεκαετίας του ‘70 προέρχεται από μια μπάντα που περιλαμβάνει έναν άγνωστο τότε πιανίστα ονόματι John Legend).
Επιπλέον, το Miseducation αποτελεί απόδειξη ότι οι αγνές προθέσεις και η ατρόμητη συναισθηματική έκφραση είναι ικανές να οδηγήσουν στη λύτρωση. Στο πολιτικά φορτισμένο «Everything Is Everything» η Hill ραπάρει: «My practice extending across the atlas/I begat this». Ήταν και παραμένει ένα μοναδικό ταλέντο της γενιάς της, του οποίου η έμπνευση και η καινοτομία παραμένουν αναλλοίωτες στο πέρασμα των δεκαετιών. Πολλοί καλλιτέχνες αναλώνουν εκτενείς δισκογραφίες, ελπίζοντας να αφήσουν ένα συνεκτικό έργο που θα έχει αρκετή απήχηση, ώστε να μετασχηματίσει την κουλτούρα και να τους τοποθετήσει στο πάνθεο — η Lauryn Hill το κατόρθωσε με ένα και μόνο άλμπουμ.
«Είναι ενδιαφέρον και πολύ μοναδικό για ένα άλμπουμ να αποτελεί το soundtrack της ζωής σου, αλλά και να είναι τόσο διαχρονικό. Κάθε φορά που το ακούς, νιώθεις σαν να είναι η πρώτη φορά... και σε αγγίζει με διαφορετικό τρόπο και σε συντροφεύει σε διαφορετικά σημεία της ζωής σου. Αν ο οποιοσδήποτε μπορούσε να κάνει ένα άλμπουμ και αυτό να είναι όλο, τότε αυτό είναι. Αυτό είναι το αποκορύφωμα».
Dua Lipa