Ένας νέος σταρ κάνει το τραύμα να μοιάζει ερωτικό και τη σωτηρία να μοιάζει παράτολμη.
Purple Rain
Prince
4
Δεν μπορείς να διηγηθείς μια ιστορία για έναν προβληματικό καλλιτέχνη, του οποίου η δύσκολη προσωπικότητα έρχεται σε αντίθεση με τη μουσική του ιδιοφυΐα, χωρίς… πραγματική μουσική ιδιοφυΐα. Από αυτήν την άποψη, το soundtrack του Purple Rain ξεκίνησε τη διαδρομή του με τον υψηλότερο βαθμό δυσκολίας που μπορεί να φανταστεί κανείς: Το ότι φάνταζε αδιανόητο να αμφισβητηθεί η επιτυχία του είναι η μεγαλύτερη παρακαταθήκη του εγχειρήματος.
«Βραβεύτηκε με Όσκαρ για το Purple Rain. Δεν μπορείς να κάνεις μια εμφατικότερη πολιτική δήλωση από αυτή, αφού έκανε ό,τι έκανε απολύτως με τον δικό του τρόπο».
Pharrell Williams
Με τα μισά του τραγούδια να έχουν φτάσει στην πρώτη δεκάδα των τσαρτ, το soundtrack είναι αυτό που πραγματικά μετέτρεψε τον Prince Rogers Nelson από μόλις και μετά βίας διάσημο για να πρωταγωνιστήσει σε ένα καλοκαιρινό blockbuster που βασιζόταν στη ζωή του σε έναν από τους πιο άμεσα αναγνωρίσιμους και ξεχωριστούς pop καλλιτέχνες όλων των εποχών. Αυτό δεν αποτελεί έλλειψη σεβασμού για την ταινία, η οποία έχει γοητευτικές αρετές (με πιο χαρακτηριστική την ερμηνεία του Morris Day), όσο μια απόδειξη του πληθωρικού άστρου του Prince και της ικανότητάς του να παρουσιάζει μια περσόνα ρευστή ως προς το φύλο και μια μουσική ρευστή ως προς το είδος: Τα εννέα τέλεια, καθοριστικά pop-soul-dance-rock-R&B-funk (και όχι μόνο) τραγούδια δεν μπορούσαν παρά να σαρώσουν τα πάντα στο πέρασμά τους.
Η μεγαλοφυΐα του Purple Rain βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο συνδυάζει φαινομενικά αντιφατικές διαθέσεις —τον πόθο, την αφοσίωση, τη σεξουαλικότητα, την αποξένωση— σε ένα μείγμα όπου τα πάντα δένουν αρμονικά μεταξύ τους. Ο Prince κάνει το τραύμα να ακούγεται ερωτικό («When Doves Cry») και τη σωτηρία να ακούγεται παράτολμη («Let’s Go Crazy»). Οι σεξουαλικές του περιπέτειες είναι πνευματικές, απρόβλεπτες και σχεδόν ψυχεδελικές («Darling Nikki», «Computer Blue»), ενώ τα κιθαριστικά σόλο γίνονται η βάση των πνευματικών του αναζητήσεων («Purple Rain»). Το άλμπουμ έσπασε ρεκόρ και ταρακούνησε αντιλήψεις: Η υπερβολική αντίδραση της Tipper Gore στην εικόνα της Darling Nikki να αυνανίζεται κοιτώντας ένα περιοδικό προκάλεσε ένα κυνήγι μαγισσών γύρω από την ηθική της pop μουσικής στο Κογκρέσο των ΗΠΑ. Συχνά παρομοίαζαν τον Prince με τον Jimi Hendrix, για τον τρόπο με τον οποίο αναμείγνυε μουσική που έμοιαζε μαύρη και λευκή, ιερή και βέβηλη. Στην πραγματικότητα, όπως τότε, έτσι και σήμερα, παραμένει ασύγκριτος.
