Το άλμα των U2 στην κορυφή εξερεύνησε την απελευθέρωση που φέρνει η αυτοσυγκράτηση.
The Joshua Tree
U2
49
Το The Joshua Tree αντιπροσώπευε κάτι νέο για τους U2: Εφάρμοσαν gospel επιρροές, συναισθηματική ειλικρίνεια και μινιμαλισμό στον ήχο τους, ο οποίος χαρακτηριζόταν από την αμεσότητά του. Στο παρελθόν, επέτρεπαν στις συνθέσεις τους να είναι χαλαρές και αυτοσχεδιαστικές. Τώρα, εξερευνούσαν την απελευθέρωση που φέρνει η αυτοσυγκράτηση.
Εάν ακούσεις προσεκτικά, μπορείς να μελετήσεις τα διάφορα επίπεδα του ήχου: την ευαίσθητη κιθάρα και τα κρουστά με pocket-watch («One Tree Hill»). Όμως, αν πάρεις μια απόσταση, το άλμπουμ ακούγεται λιτό και άμεσο. Οι στίχοι μιλάνε για την ερωτική αγάπη («With or Without You», «I Still Haven’t Found What I’m Looking For»), αλλά και για την αναζήτηση του Θεού και του νοήματος — μια αντανάκλαση των δίπολων που εντόπισαν τόσο στην gospel όσο και στον ρομαντισμό του Van Morrison και της Patti Smith. Το φόντο όλων αυτών —τα μελαγχολικά ηχοτοπία του Brian Eno και του Daniel Lanois— σκιαγραφεί τη συνεχή αλλαγή. Όμως, το προσκήνιο —οι ρυθμοί παρέλασης, τα παθιασμένα φωνητικά— είναι ασταμάτητο και στιβαρό. Ροκάρουν με τα εργαλεία της εποχής τους, εξερευνώντας όμως κάτι αέναο.