Ποτέ άλλοτε ο ήχος των Stones δεν απέδωσε τόσο πιστά τον μύθο τους.
Exile on Main St.
The Rolling Stones
53
Το Exile on Main St. είχε να κάνει περισσότερο με τη συνολική διάθεση παρά με τα τραγούδια ή τις ερμηνείες. Μπορείς να ακούσεις τους νεαρούς θεούς να τα δίνουν όλα στο υπόγειο μιας γαλλικής έπαυλης με θέα τη Μεσόγειο, να περιστοιχίζονται από πρεζόνια και παρατρεχάμενους, να τρώνε αστακό το απόγευμα και να δουλεύουν όλη νύχτα; Ποτέ άλλοτε η μπάντα δεν είχε καταφέρει να αποτυπώσει τον μύθο της τόσο πιστά σε ήχο. Αλλά ταυτόχρονα, το Exile ήταν ό,τι κοντινότερο έκαναν ποτέ οι Rolling Stones σε κάτι πραγματικά avant-garde, ένα άλμπουμ του οποίου τα φαινομενικά λάθη —η βρόμικη μίξη, τα άδετα παιξίματα— δημιουργούσαν μια αίσθηση που κάτι πιο σωστό θα την είχε σβήσει.
«Το Exile on Main St. είναι ο σπουδαιότερος rock 'n' roll δίσκος όλων των εποχών. Το σπουδαίο δεν είναι ότι πρόκειται για το καλύτερο rock ’n’ roll συγκρότημα του κόσμου σε μια έπαυλη στη νότια Γαλλία να κάνει απίστευτα όμορφα και φιλήδονα πράγματα. Είναι όσα συμβαίνουν και δεν μπορείς να ακούσεις».
Chris Robinson
The Black Crowes
Για κάθε «Tumbling Dice» ή «Torn and Frayed» —δύο από τις πιο συμπαγείς στιγμές του άλμπουμ— υπήρχε ένα «I Just Want to See His Face» ή ένα «Let It Loose», κομμάτια που λειτουργούσαν περισσότερο ως ανοιχτές ιδέες παρά ως ολοκληρωμένες σκέψεις. Και τα μπλουζ που κάποτε χρησίμευαν ως το λεξιλόγιο του συγκροτήματος για να εκφράσει απτές δυσκολίες και επιθυμίες, τώρα ακούγονταν μυστηριώδη και απόκρυφα. Αυτήν τη φορά ενσάρκωναν τη σύγχυση που κάποτε απλώς περιέγραφαν.