Τραγούδια που σε κάνουν να κλαις και να γελάς ταυτόχρονα.
The Queen Is Dead
The Smiths
66
Ο Morrissey έτρεφε ήδη τη φιλοδοξία να γίνει ο Oscar Wilde της pop, αλλά το τρίτο άλμπουμ των The Smiths είναι η πρώτη φορά που ακούγεται σαν να έχει κλειδώσει τον τίτλο. H μοναδική χημεία ανάμεσα στη μόνιμη απελπισία του και στα ζωηρά riff του Johnny Marr ήταν μια indie rock συνταγή που πολλοί μιμήθηκαν, αλλά κανείς δεν κατάφερε να αντιγράψει: τραγούδια για τη θλίψη που ήταν ταυτόχρονα απολαυστικά.
Το The Queen Is Dead παραμένει το πιο δραματικό —ίσως και μελοδραματικό— άλμπουμ του συγκροτήματος, καθώς περιέχει τους προβληματισμούς του Morrissey για τα πάντα, από τη διασημότητα («Frankly, Mr. Shankly») και την αγαμία («Never Had No One Ever») μέχρι τις συνήθεις στιγμές ατελείωτης αυτολύπησης («Bigmouth Strikes Again», «The Boy With the Thorn in His Side»). Δηλώνει μάλιστα ότι «ξέρει πώς ένιωθε η Ιωάννα της Λωραίνης».
Αυτή η αυτοπαρωδία λειτουργεί καλύτερα στο ανατριχιαστικό και απίστευτα ρομαντικό «There Is a Light That Never Goes Out», όπου τραγουδάει τους στίχους: «If a double-decker bus crashes into us/To die by your side is such a heavenly way to die». Ποτέ κάποιο συγκρότημα δεν ήταν τόσο απλόχερα εξομολογητικό όσο και ανοιχτό, τόσο πηγαία ειλικρινές όσο και θρασύ.
«Οι Smiths συνδύαζαν girl group με electro, είτε το πιστεύεις είτε όχι».
Johnny Marr
The Smiths