Ανέτρεψε την pop κουλτούρα και έμεινε ανεξίτηλο όχι με τον θυμό, αλλά με την αθωότητά του.
Nevermind
Nirvana
9
Ακόμα και τώρα, πολλά χρόνια μετά την πρώτη φορά που σε συγκλόνισε, το ρεφρέν του «Smells Like Teen Spirit» συνεχίζει να ακούγεται πολύ επικίνδυνο —πολύ δυνατό, πολύ άσχημο, πολύ αναστατωμένο— για τη mainstream κουλτούρα. Κι όμως, το εκρηκτικό εναρκτήριο κομμάτι του Nevermind δε σηματοδότησε απλώς μια τεράστια επιτυχία για την τριάδα από το Σιάτλ, αλλά έφερε τα πάνω κάτω στην pop κουλτούρα με έναν τρόπο που δεν έχουμε ξαναδεί από τότε. Η punk έγινε pop, η grunge μπήκε στο παγκόσμιο λεξιλόγιο, τα θεμέλια της βιομηχανίας σείστηκαν και ο τραγουδιστής Kurt Cobain χρίστηκε εν μία νυκτί η διστακτική φωνή μιας ολόκληρης γενιάς που είχε ανάγκη κάθαρσης. Όμως, αυτό που κάνει το δεύτερο άλμπουμ των Nirvana να ξεχωρίζει δεν είναι ο θυμός, αλλά η αθωότητά του. Όσο τρομακτικό και καυστικό κι αν γίνεται συχνά, ποτέ δεν το κάνει εις βάρος της μελωδίας, της μουσικής ή της ανθρωπιάς.
Οι εκπρόσωποι της προηγούμενης γενιάς βαστούσαν ακόμα γερά: Τόσο το Black Album των Metallica όσο και το διπλό άλμπουμ, Use Your Illusion, των Guns N’ Roses κυκλοφόρησαν, ως γνωστόν, μερικές εβδομάδες πριν από το Nevermind. Το Nevermind όχι μόνο πούλησε αντίστοιχα πολλά αντίτυπα, αλλά για ένα σύντομο διάστημα στις αρχές του 1992, πήρε τη θέση του Dangerous του Michael Jackson ως το άλμπουμ με τις περισσότερες πωλήσεις στις ΗΠΑ. Παρ’ όλα αυτά, η επιρροή των Nirvana επεκτείνονταν πέρα από τις εισπράξεις — άνοιξαν τον δρόμο για τις επόμενες γενιές προοδευτικών καλλιτεχνών, από τους Radiohead μέχρι την Billie Eilish. Δεν παρουσίασαν ποτέ τους εαυτούς τους ως ινδάλματα της rock, αλλά ως απλούς (και ιδιαίτερα ευαίσθητους) τύπους. Ως εναλλακτική στον rock σταρ με το δερμάτινο παντελόνι, πρόσφεραν τον περήφανο φεμινιστή που ούρλιαζε μέχρι να μείνει χωρίς φωνή («Territorial Pissings»). Στη θέση της καλογυαλισμένης power ballad, παρουσίαζαν κάτι ευάλωτο και ωμό («Polly», «Something in the Way»).
Η οργή των Nirvana δε φαινόταν απαραίτητα στους στίχους, αλλά στις ερμηνείες. Η σοφία και ο θυμός του Cobain δε θα είχαν τον ίδιο πολιτιστικό αντίκτυπο χωρίς τη μελωδικότητα με την οποία η σοφία και ο θυμός καταπίνονται λίγο πιο εύκολα.
